Uchwycić nieuchwytne
Z nieukrywanym zdziwieniem zdałam sobie sprawę, że nigdy nie przeszło mi przez myśl pisanie o muzyce chóralnej. Choć byłaby to najbardziej naturalna rzecz na świecie, do tej pory nie zdecydowałam się zamienić niezwykle osobistego jej doświadczania na spoglądanie na nią obiektywnym okiem krytyka.
Sikorski vs. Wagner, czyli o tym, jak po raz pierwszy polska krytyka muzyczna zderzyła się ze sztuką i filozofią mistrza z Bayreuth
Rozpatrując konteksty, w jakich postać Ryszarda Wagnera pojawiała się w polskim piśmiennictwie muzycznym, można natknąć się na wiele kontrowersyjnych, jak sam bohater i jego sztuka, opinii, czy refleksji. W Polsce temat „Wagner” zagościł na dobre stosunkowo późno. O ile o perspektywach oglądu Wagnera przez autorów XX-wiecznych, mówi się wiele, o tyle zupełnie niewiele słyszy się o recepcji jego dzieła w XIX wieku. Niniejszy artykuł przedstawia czytelnikowi pierwszą polską wzmiankę o niemieckim kompozytorze, który z początkiem drugiej połowy XIX wieku był już jednym z najbardziej nośnych autorów, a który niemal nie istniał jeszcze dla Polaków. Autorem tej pierwszej próby przybliżenia Wagnera polskim czytelnikom jest jedna z najbardziej postępowych postaci ówczesnego życia muzycznego, która w swoim czasie uchodziła niemal za ikonę, a o której dziś mało kto pamięta. Był nią Józef Sikorski.
Metakrytyczna apteczka
Pisząc o muzyce, krytyk zagląda w rozmaite zakamarki mowy. Sięga po ogniwa tego, co wysłowione, by oplatać nimi to, co wysławialności wciąż się wymyka. Poniższy subiektywnie wybrany zestaw lektur stanowi niezawodną dawkę namysłu w profilaktyce rutyny i zblazowania i może być stosowany bez ograniczeń ani konsultacji ze specjalistą.
Aby język giętki…
„Przeprowadziłaś wzorowy rozbiór utworów usłyszanych na koncercie, natomiast w recenzji na naszym portalu nie do końca o to chodzi. Pamiętaj, że nie piszemy do organizatorów, artystów czy krytyków (nie przede wszystkim), piszemy dla czytelników…„
Dlaczego i jak sądzimy, czyli krytyka muzyczna pod lupą
Trwa piąta „Warszawska Jesień” bez Andrzeja Chłopeckiego. Dokładnie 23 września minie okrągła rocznica śmierci tego wybitnego krytyka i muzykologa, żarliwego apologety muzyki współczesnej, mistrza słowa pisanego i mówionego. Choć nie ma go już z nami, jego niezwykle charyzmatyczna postawa wciąż inspiruje. To właśnie Chłopecki zmobilizował nas do podjęcia próby zmierzenia się z trudną materią krytyki muzycznej i w naturalny sposób wspomnienia jego osoby stanowią szczególną część tego numeru.
Uchem filozofa: Esencja muzyki
Esencja kojarzy się z kawą. Nic mylnego. Z czym jednak kojarzyć ma się „esencja muzyki”? Zapraszam do lektury filozoficznego numeru MEAKULTURY o istocie muzyki i jej kontekstach.
Laureaci Konkursu KROPKA 2016 – numer specjalny
Już po raz trzeci mamy przyjemność zaprezentować na łamach MEAKULTURY najlepsze teksty o muzyce wyróżnione przez jury Konkursu Polskich Krytyków Muzycznych KROPKA.
Międzynarodowe Letnie Kursy Nowej Muzyki w Darmstadcie
W 2016 roku na Letnich Kursach Nowej Muzyki nikt nie spierał się godzinami o ocenę premierowego utworu Johannesa Kreidlera ani o tezy wykładu Harry’ego Lehmanna. Odbywające się w dwuletnim rytmie kursy ukazują skalę zmian, jakie zaszły w nowomuzycznym świecie na przestrzeni zaledwie kilkuset dni. I tym razem nie są to zmiany estetyczne, a światopoglądowe, polityczne, jak również pełzająca zmiana pokoleniowa
Kanon XIX/XX: Kisielewski
Pod koniec życia wyraził żal, że stając się zwierzęciem politycznym, zaniedbał muzykę.
Waglokracja – Piotr Metz o muzycznym świecie VooVoo
Trzeba było czekać aż trzy dekady, by ukazały się – za to od razu aż dwa – solidne książkowe opracowania poświęcone jednej z najbardziej twórczych i bezkompromisowych postaci na polskiej scenie muzycznej – Wojciechowi Waglewskiemu, członkowi legendarnego już zespołu Osjan, znanemu jednak przede wszystkim z formacji VooVoo, której jest założycielem i „spiritus movens”, a także wielu indywidualnych projektów i muzycznej współpracy ze swoimi synami: Bartkiem „Fiszem” oraz Piotrem „Emade”.
